Taalgekkie

Een hek. Doodnormaal in Nederland en volgens mij ook in de rest van de wereld. Wat van jou is, is immers van jou, en dat wil je laten zien. Dit is mijn tuin, kijk maar, er staat een gigantisch hoog ijzeren hek omheen wat doet denken aan de omheining van een gevangenis!

Is het je ooit weleens opgevallen dat hoe groter het huis en het oppervlak van de tuin is, hoe hoger en imposanter vaak het hek is? Het fort moet natuurlijk goed bewaakt worden! Liefst nog een tiental camera’s erbij, prikkeldraadje erboven, valse herder in de tuin en voilà, je hebt je eigen goed bewaakte enorm imposante bunker. Rukbunker*.

Trekken de mensen die in zo’n fort wonen zich niet dagelijks af op het idee dat het fort waar ze in wonen van hen is? Ze glibberen weg en glijden uit. Dat mag: een uitglijder maken is niet erg. Zolang je maar opstaat, weet waarover je uitgleed en vervolgens even dweilt.

De wereld is niet van iedereen. Dat is een heel raar idee. De wereld is in stukjes grond verdeeld en iedereen heeft z’n eigen stukje. Hoe beter je het doet, hoe groter je stukje grond. En dus ook: hoe groter dat stukje, hoe heftiger het hek. De wereld zou maar van iedereen zijn! Je zou zo andermans tuin binnen kunnen wandelen en hoi kunnen zeggen. De hel.

Ach ja, als je veel geld hebt ben je bang dat anderen het van je af gaan pakken. Dat hek en die herder geven een gevoel van veiligheid. Ik snap het allemaal wel. Maar laten we niet doen alsof dat hele systeem dat we hebben gecreëerd normaal is. Uitglijden mag, dweilen moet.